در حد ۱۰ دقیقه بود.. 

حرف زدن با آدمی که خودش رو در آستانه ی مرگ احساس میکرد. و بدتر از اون حرف زدن با آدمی بود که حکم رو اجرا شده میدونست و گوشش بدهکار صدای پر انرژی من نبود! 

احساس کردم هر کدوم از ما بالای قله وایساده و بینمون یه دره فاصلست و هر چی داد میزنیم، حرفامون به گوش هم نمیرسه. سعی میکرد بغضش رو تو صداش مخفی کنه اما بی فایده بود.

حس آدمی رو داشت که دوس داره باز هم زندگی کنه اما احساس میکرد این فرصت ذره ذره داره ازش گرفته میشه.  

واسه نسل قدیم نمیشه از باورها و اعتقادات علمی امروزی به راحتی صحبت کرد. قدیمیا معتقدن یه روز میان و یه روزی هم میرن. اعتقاد درستیه اما وقتی زمان رفتنشون میرسه و به هر دلیلی میترسن یا ناامیدن، نمیتونی بگی با نیروی امید، عمرت بیشتر میشه و.. اینو علم ثابت کرده!

واقعاً مهم نیست که خودمون چه حسی داریم و میخوایم سر به تن زندگیمون باشه یا نه؟! موضوع اینه که کسی بین ما هست که بر خلاف خیلی از ماها عاشق زندگی کردنِ و اونقدر ترسیده که نمیتونه در مورد اعتقادات مذهبی که یه عمر پایبندش بوده درست فکر کنه. هیچ کس مقصر نیست. حتی خودش! اون داره یکبار میمیره مثل روزی که یکبار متولد شده.

برای اون صدای مرگ قوی تر از صدای زندگیه. نه اینکه ناامید شده باشه، گاهی ترس غیر قابل انکاره و حقیقتی مثل مردن، یک حقیقت بزرگ و گاهی یک ترس بزرگه. تووو این ۱۰ دقیقه اصلاً به ذهنم نرسید که این آدم به دنیا وابستست! اما بارها به ذهنم خطور کرد تا قبل از مرگش چقدر از این تغییر میترسه. خودش رو مثه موجودی میبینه که ریسمونی واسه چنگ زدن نداره و از این اجبار نا بهنگام غمگین ِ.  

چکار میشه کرد؟! چکار میتونیم بکنیم؟! جز اینکه لبخند از صورتمون محو بشه و با عبارت، هیچی، که این مواقع گویاترین جمله ی دنیاست، به سکوت ادامه داد...  

. 

. 

. 

از دید سوم شخص که به این قضیه نگاه میکنم، گریه م میگیره... 

دو نفر مشغول حرف زدن هستن. حرف ها تموم میشه و گوشی ها سر جاش گذاشته میشه. یکی وسط جمعیتی که برای عیادت قبل از مرگش! اومدن گم میشه و اون یکی، تنهایی تو اتاقش به بسته بندیِ وسائل برای زندگی جدیدش مشغولِ و فکر میکنه...

 پ.ن:عمر دست خداست. کیه که اینو ندونه؟! اما چند نفر از ما، چند دفه، دونسته هامون رو فراموش نکردیم؟!  

غمگینم...